Tanrı'nın tövbe ettiği kişiler dünyayı aşıyor

『İsa suçlarımız için ölüme teslim edildi ve aklanmamız için diriltildi. Böylece imanla aklandığımıza göre, Rabbimiz İsa Mesih sayesinde Tanrı'yla barışmış oluyoruz. İçinde bulunduğumuz bu lütfa Mesih aracılığıyla, imanla kavuştuk ve Tanrı'nın yüceliğine erişmek umuduyla övünüyoruz.  Yalnız bununla değil, sıkıntılarla da övünüyoruz. Çünkü biliyoruz ki, sıkıntı dayanma gücünü, dayanma gücü Tanrı'nın beğenisini, Tanrı'nın beğenisi de umudu yaratır. Ve sabır, deneyim; ve deneyim, umut:』(Romalılar 4: 25-5: 4)

Eğer inançla haklı çıkarsak, Tanrı'nın lütfuna girebiliriz. Bu lütuf yüzünden seviniyoruz. Tekrar doğuşun inancıdır. Şeytan Eyüp'ü Tanrı'ya itham eder. Şeytan Tanrı'yı bununla suçladı: İş Tanrı'ya inanır çünkü ona birçok şey vermiştir ve Tanrı her şeyi götürürse, İş Tanrı'ya kızacaktır. Böylece Tanrı, Şeytan'ın hayatı dışında Eyüp'e izin vermesine izin verdi. Şeytan, Job'un başarısını, aile mutluluğunu ve sağlığını geri çekti. İş arkadaşlarından koptu. Yine de Eyüp Tanrı'yı suçlamadı. Fakat Job, arkadaşlarını duyduktan sonra Tanrı'yı suçlamaya başladı. Eyüp kendi doğruluğunu ortaya koyar koymaz Tanrı'yı suçlamaya başladı. Sonuç olarak Eyüp Tanrı'yı haksız bulmaya geldi. Bütün insanlar Tanrı'yı suçladığında, İş gibi olurlar. Tanrı Eyüp'e görünür ve konuşur.

Azizlerin imanla doğruluğu elde etmeleri tövbenin bir sonucudur. Böylece azizler Tanrı ile barıştırılır. Tanrı'dan tövbe ettiğimiz ve haklı olduğumuz kurtuluş. İş Tanrı'dan doğruluk kazanmadı, ama “kendi doğruluğunda” idi. Böylece Tanrı, Eyüp'ün farkında olmasını sağlar ve Eyüp, pişmanlık yoluyla Tanrı'dan doğruluk kazanır. İnsanların kendi doğrulukları hakkında düşündükleri, Tanrı gibi olabilmeleridir. “Benim doğruluğum” kendiliğin merkezidir. Böylece, doğrulukları olanlar Tanrı'yı haksız olarak görürler. Job'un yaptığı buydu ve "geri dönen prodigal oğlunun benzetmesi" ndeki büyük oğul ve Ferisiler de öyle. Bunların hepsi yasayla (Tanrı'nın gazabının yasası) sıkışıp kalmışlardır. Yasa gereğince, tuttukları kadar haklı olduklarını düşünüyorlar. Tanrı'dan iman etmiyorsak, hepimiz yasalar altında sıkışıp kalırız. Tanrı'nın imanı, diriliş yaşamının imanıdır. Ancak “kendi doğruluğunuza” olan inanç tuzağa düşmüş olanın imanı haline gelir.

Azizler, Tanrı'dan iman ettikten sonra Tanrı'nın doğruluğunu alırlar. Böylece Mesih'te giyinirler. Eski Ahit'te, insanlar sünnet ve söz tohumuna inanmaları durumunda haklıydı. Yeni Ahit'te İsa Mesih ile çarmıhta ölenler haklı. İnanç Tanrı'dan gelmelidir. İnsanlar Tanrı'nın vaadini duyduğunda ve vaat tohumu yüreklerinde olduğunda, tohum çimlenmeli ve diriliş hayatı haline gelmelidir. Bir tohum hayata diriltilecekse, sürülmüş olmalıdır. Aynı şekilde, insanlar Tanrı'ya tövbe ettiklerinde, Tanrı'nın Sözündeki yaşam çimlenir ve meyve verir.
İsa ile tövbe edip ölürsek, İsa ile dirilişe katılan oluruz. Tövbe ettiğimiz zaman Tanrı'dan manevi bir bedenimiz var. Tanrı'dan manevi bir beden elde etmek için iman Tanrı'dan gelmelidir. Bu inanç, Tanrı'nın sadece tövbeye armağanıdır. Tövbe kendini inkar etmenin bir yoludur.
Yasalara (Tanrı'nın gazabının yasası) tabi olanlar Tanrı'nın yargısı altındadır.

『Yasa'nın gereklerini yapmış olmaya güvenenlerin hepsi lanet altındadır. Çünkü şöyle yazılmıştır: "Yasa Kitabı'nda yazılı olan her şeyi sürekli yerine getirmeyen herkes lanetlidir.". 』 (Galatyalılar 3:10)『Bu iman gelmeden önce Yasa altında hapsedilmiştik, gelecek iman açıklanıncaya dek Yasa'nın tutuklusuyduk. 』(Galatyalılar 3:23)
Doğrulukları olanlar Tanrı'dan iman almazlar. Sadece tövbe edenler Tanrı'dan iman alırlar. Eğer “kendi doğruluğuna” sahip olduğumuzu fark etmezsek, bu gerçek bir pişmanlık değildir. Nuh'un vaaz ettiği, ancak Vaftizci Yahya'nın vaaz ettiği şey aynı. Dedikleri şey herkesin Tanrı'nın öfkesi altında olmasıdır. Fakat Tanrı, İsa Mesih'tekileri gazaptan uzaklaştırır çünkü İsa Mesih Tanrı'dan tüm gazabı almıştır. İsa Mesih'e girmek için çarmıhta İsa ile ölmeliyiz. 『Oysa İsa Mesih'e olan imana dayanan vaat iman edenlere verilsin diye, Kutsal Yazı bütün dünyayı günahın tutsağı ilan ediyor. 』
(Galatyalılar 3:22)

Bu Tanrı'nın doğruluğunun sözüdür. Mesih'e girmezsek, Tanrı'dan kurtarılmayacağız.
Bugün, birçok kilise tövbenin anlamını anlamadan inanırlarsa kurtarıldıklarına inanmaktadır. Çarmıha gerilmiş İsa ile ölmek ve diriliş Tanrı tarafından tövbe ediciye yapılır.

『Baba'nın yüceliği sayesinde Mesih nasıl ölümden dirildiyse, biz de yeni bir yaşam sürmek üzere vaftiz yoluyla O'nunla birlikte ölüme gömüldük.  Eğer O'nunkine benzer bir ölümde O'nunla birleştiysek, O'nunkine benzer bir dirilişte de O'nunla birleşeceğiz. Artık günaha kölelik etmeyelim diye, günahlı varlığımızın ortadan kaldırılması için eski yaradılışımızın Mesih'le birlikte çarmıha gerildiğini biliriz.  Çünkü ölmüş kişi günahtan özgür kılınmıştır.  』 Romalılar (6: 4-7)

Tövbe İsa ile ölümdür. Ölüler günahtan kurtulur. Ne ölür? Yaşlı adamımız (açgözlü) ölür çünkü yaşlı adam Tanrı gibi olmak isteyen orijinal günahın bir niteliğidir. Açgözlülük, ebeveynlerden alınan fiziksel bedende gizlidir. Bu yüzden hırs İsa ile ölür. Bu pişmanlıktır. Günahlarınızı itiraf ederseniz, ancak İsa'ya gömülmezseniz, boşuna kalacaksınız. Tövbe etmediğimiz sürece Tanrı'dan kurtarılamayız.

『İsa suçlarımız için ölüme teslim edildi ve aklanmamız için diriltildi.  』(Romalılar 4:25)

Çarmıhta ölen İsa ile gömülmelidir. Mesih'e girmenin ve diriliş hayatı olmanın yolu budur. Aramamız gereken yol iktidar İsa değil, çarmıhta çok ölen İsa ile birlik. Bugün insanlar çarmıhta ölen İsa ile değil, mucize gücü olan İsa ile birleşiyorlar. İnsanlar, Kutsal Ruh'un armağanını deneyimleme gücünü ve servetlerini artırmak için mucizeler için dua etmeyi ararlar. Bunlar Romalılar 4-5'in sözleridir. İsa'nın çarmıhta ölmesiyle ilgili inancı olmayanlar 4-5 bölümlerini okuyarak kurtuluşu kolayca düşünebilirler. İsa ile birlik inancı olanlar sadece Tanrı'ya bakarlar. Başkalarına iyi göstermek için yaptığımız şeye değil, sadece Tanrı'ya bakıyoruz.

Tövbe çarmıhta ölen İsa ile birleşir. Ancak, birçok kilise insanların hoşuna gidecek bir şey arar. İnsanlar günahlarından tövbe etseler de, her gün günah işliyorlar ve "İsa'yı seviyorum" diyorlar. İsa, "doğruluğu" için gereklidir. Kelimeler "İsa'yı seviyorum" der ve kuzuları her gün öldürmeye çalışıyorlar. Burada pişmanlık yok. Tövbenin anlamını bilmiyorlar. Sonuçta, tövbe etmiyorlar. Barış içinde olmayanlar üzerinde sadece Tanrı'nın gazabı vardır. Sadece meyvesiz yapraklar yemyeşil.

『İbrahim umutsuz bir durumdayken birçok ulusun babası olacağına umutla iman etti. "Senin soyun böyle olacak" sözüne güveniyordu.  Yüz yaşına yaklaşmışken, ölü denebilecek bedenini ve Sara'nın ölü rahmini düşündüğünde imanı zayıflamadı.  İmansızlık edip Tanrı'nın vaadinden kuşkulanmadı; tersine, imanı güçlendi ve Tanrı'yı yüceltti.  Tanrı'nın vaadini yerine getirecek güçte olduğuna tümüyle güvendi.  Bunun için de aklanmış sayıldı..』 (Romalılar 4: 18-22)

Tanrı'nın vaatlerine inananlar tövbe edip Mesih'e girenlerdir. Ebeveynlerden alınan bedensel kalbe bağlı olmayan bir kişi olun. Bu, İbrahim'in Tanrı'ya inandığı 100 yaşında inançtır.